ترفندهایی برای شادها و کوشاها

در این مقاله کار کردن به عنوان یک کارمند مبتلا به ام اس را بررسی میکنم. چرا که مهم است بدانیم، ابتلا به هر نوع بیماری یا وقوع هر بحران و حادثه ای در زندگی مان به معنای اجبار به ترک شغل اداری و کارمندی نیست. کار کردن یا نکردن، کارمند بودن یا کارآفرینی کردن، کسب و کار کوچک یا بزرگ راه انداختن، هیچ کدام ارتباطی به بیمار بودن یا نبودن ندارد و تصمیمی کاملا شخصیست. گرچه گاها در مشاوره با...

سفر کارآفرینی معمولا با سخت کوشی، پشتکار، صبر، دستاوردهای پی در پی، مدیریت ریسک، ابهام، مواجهه با ترس ها و چالش ها تعریف می شود. این مسائل بخودی خود پیچیده هستند، چه برسد به اینکه، بیماری ام اس نیز به آن اضافه شود. با توجه به تاثیری که این بیماری بر سیستم عصبی دارد، علاوه برعلائم فیزیکی، علائم شناختی و روانی نیز به بیمار تحمیل می شود. اگر از خوانندگان قدیمی شاداکوشا باشید، با علائم شناختی آشنایید...

اضطراب کار و ترس از وقوع رویدادهای فاجعه بار برای یک کارآفرین فلج کنندست. کارآفرینان، از تکنیک های مختلفی جهت مدیریت چنین هیجانها و افکاری استفاده می کنند. یکی از آنها، استفاده از برگه های رویکرد رفتار درمانی دیالکتیکی است. که بنظرم جالب آمد آن را بصورت فایل ساخته و بصورت رایگان در اختیار شما مخاطبین عزیزم قرار دهم. قسمت اول: مدیریت ترس، برآورد ریسک. مدیریت ترس و براورد ریسک، از چهار ستون تشکیل شده است:

اغلب کارآفرینان و صاحبان کسب و کارها سعی می کنند، علاوه بر درآمدزایی بیشتر، برای دریافت وجهه اجتماعی بالاتر نیز با دیگران رقابت کنند. بیشتر دیده شوند، بیشتر تحسین شوند، بیشتر احترام کسب کنند، بیشتر اقتدار داشته باشند و... اما از سوی دیگر، افرادی هستند که سر دیگر طیف قرار می گیرند و از تشویق شدن فراری اند. آنقدر فراری اند که حاضرند هرگز دیده نشوند و ادعا می کنند که وجودشان عاری از نیازهای ارتباطی است و دیگران تاثیری در زندگی و کار آنها نمی گذارند.

نمی توانم حلش کنم.      برای هر مسئله ای، راه حلی وجود دارد.

اگر سخت تر کار کنم، نتایج بهتری می گیرم.      موفقیت وقتی رخ می دهد که کارم برایم جذاب و لذت بخش باشد.

از دیگران خیلی عقب هستم.      به سبک و سیاق و با سرعت منحصر به فرد خودم در حال رشد کردن هستم.

خیلی از اقدام کردن می ترسم.      ترسم به معنی این است که در حال کار کردن بر روی یک چیز بزرگ هستم.

"وای! به زودی همه متوجه می شوند که من حرفه ای نیستم. هیچ چیز بلد نیستم. هیچ کس نیستم. دروغگو ام، فریبکارم و فقط نقش بازی می کنم" یک خودگویی رایج، دردناک و خطرناک که ممکن است در ذهن ماهرترین، تحصیلکرده ترین و حرفه ای ترین افراد نیز تکرار شود! سندروم ایمپاستر. یا دغل باز.

مشاغلی که به ارتباط زیادی با دیگران نیاز ندارند، کم نیستند. معمولا در آزمون های انتخاب شغل مناسب، میزان درونگرایی فرد (که البته با اضطراب، ترس و خجالتی بودن متفاوت است) لحاظ می شود و مشاغل کمتر-اجتماعی به او پیشنهاد می گردد. یکی از این مشاغل، کسب و کارهای مجازیست. انواع فعالیتهایی که تعامل با دیگران را به واسطه ی صفحه کامپیوتر یا موبایل عملی می سازد. با ویدیوکال، چت، تکست و متن، یا بصورت صوتی. از طریق پیام رسان های مختلف یا سرویس های تخصصی پشتیبانی و چت موجود در سایت آن کسب و کار. بنظر می رسد، مشاغل دنیای مجازی، احساس امنیت بیشتری را برای افراد مضطراب اجتماعی ایجاد می کند و آنها را بخود جذب می کند. بسیاری از افرادی که رشته های تحصیلی گرافیک، کامپیوتر و فناوری اطلاعات را انتخاب می کنند، نه بخاطر علاقه به این رشته ها، بلکه بدلیل حس امنیت اجتماعیست که تصور میکنند برایشان به ارمغان خواهد آورد. غافل از اینکه، این تصور، واهیست!

جهت پیشبرد موفقیت آمیز کسب و کارمان، باید از تکنیک های نا معمولی استفاده کنیم که بتوانیم ذره ذره انرژی و زمانمان را به درستی به کار گیریم و هدر ندهیم. چرا که زمانمان کم است، انرژیمان کم است و وقت هدر دادن آن را نداریم. یکی از این تکنیک ها، انجام کل کارهای یک شکلیست که یکی یکی، باید در آینده ارائه شوند.

افراد زیادی هستند که پایبندی به روتین مشخص و ثابت را رمز موفقیت در تمام امور شخصی، تحصیلی، کاری و ارتباطی خویش می دانند. در مورد درست یا غلط بودن این باور صحبتی ندارم. مخاطب مقاله امروزم دوستانی هستند که اینگونه فکر می کنند اما بدلیل چالش بی ثباتی میزان توان و انرژی روزانه، نمی توانند به روتین های خود پایبند بمانند. بنابر این بی مقدمه به رهنمودهای مربوطه می پردازم: سه روتین روزانه مختلف بنویسید.  روتین اول: روتینی ایده آل، یا در واقع خوشبینانه. که تک تک لیست کارهای مورد علاقه روزانه در آن وجود دارد. در این روتین، ...

در این چند وقت که بعنوان مشاور کسب و کار الکترونیک در خدمت عزیزان بودم، با انواع و اقسام چالش ها، موانع، گله ها و ترسهای مراجعانم آشنا شدم. اما از جالب توجه ترین و عمومی ترین آنها، چالش های مشابهی بود که همگی به کلمه "آبرو" خلاصه می شد. تا حدی که می توان آن را کاتاژلوفوبیا (Katagelophoia) نامید. "اگر اینکار را بکنم آبرویم می رود" "نکند نشود و آبرویم برود" "نکند فلانی ببیند و آبرویم برود" ... بنابراین در مورد وجه اشتراک آنها بیشتر تامل کردم و بنظرم رسید می تواند موضوع مناسبی برای نوشتن و در میان گذاشتن با شما عزیزان باشد. شاید "آبرو"، واژه کلیدی و تکرار شونده ذهن شما هم باشد. وسواسی که نگذارد اقدام کنید یا هنگام اقدام، اضطراب شدیدی ایجاد نماید.