ترفندهایی برای شادها و کوشاها

خلاقیت از آن دست واژه هاییست که دو معنای متضاد درون خود جای می دهد. گاهی به عنوان تمجید و تشویق و گاهی بعنوان راهی برای نکوهش، تحقیر و دست رد زدن به یک روش حل مسئله خاص استفاده می شود. اگر در دسته افراد خلاق قرار نمی گیرید، جمله بالا برایتان عجیب است و اگر خلاق هستید، بابت خاطرات بدی که برایتان تداعی شد ناراحتید. بله متاسفانه خلاق بودن، یک نفرین است! مگر آنکه  " روش های حل مسئله و تفکر غیر خلاقانه" را هم یاد بگیرید.

در این مقاله به ترفندهای دیگری می پردازیم که سبب موفقیت یا در واقع دوام آوردن یک سولوپرنور در دنیای رقابتی کسب و کار می شود. 4- به برنامه داشتن عادت کنید. از آنجایی که وقت یک سولوپرنور کاملا در اختیار خودش و منعطف است، و قرار نیست بابت ساعاتی که کار می کند یا نمی کند به کسی جواب پس بدهد، ممکن است براحتی در تله "بعدا انجام می دهم" بیفتد. او بخوبی می داند که قرار است چه کارهایی را انجام دهد تا به موفقیت مد نظر خود برسد، اما عجله ای در انجام آن نمی بیند و نتیجتا ممکن است کارهایش را به تعویق بیندازد یا برای آنها برنامه ریزی نکند. اما درواقع یکی از ویژگی های موفق شدن در وادی کارافرینی انفرادی، "خود نظم دهی" است.

سولوپرنر شبیه واژه انتراپرنور ( به معنی کارآفرین) است. پس یعنی یک نوع کارافرین ولی از نوع سولو . یعنی انفرادی. یعنی کارآفرینی که کسب و کارش را با هدف تک نفره بودن و تک نفره ماندن مدیریت می کند. پس در واقع تفاوت سولوپرنور با کارافرین، در تعداد کارمندانش است. یک کارافرین می تواند تعداد انگشت شماری کارمند داشته باشد (یا برنامه آن را داشته باشد) یا اینکه افراد بسیار زیادی را در کسب و کار خود مشغول به کار کند. اما سولوپرنور می خواهد تمام بیزینس خود را، خودش ایجاد، اجرا و مدیریت کند .

هر اسمی بر آن گذاشته اند، اهمیتی ندارد. اینکه پسوند اختلال یا فضیلت به آن منسوب کنند، اهمیتی ندارد. آنچه اهمیت دارد این است که افراد بسیاری در دنیا با این سیم پیچی مغز در حال زیستن هستند، فعالند، پویا و ثمربخشند، می خواهند و می توانند زندگی خود و دیگران را زیبا کنند. این نوع سیم پیچی، مغزی را ساخته که ایده ها، نوآوری و فکرهای خارج از چهارچوب از آن لبریز می شوند و گاهی مخل نوعی از زندگیست که دیگران آن را "نرمال" می پندارند. در این مقاله ترفندهای ثمربخشی شغلی و مدیریت کسب و کار با وجود ذهن کم توجه - خلاق و بیش فعال را ادامه می دهم

دوستان ADHD (Attention Deficit Disorder)، در پیش بینی نتایج کارشان به مشکل بر می خورند و سهوا اغلب کارهای خود را به تعویق می اندازند. که موجب می شود نتوانند برای پروژه های بزرگ و کوچک خود، اعم از فعالیت های روزانه، برنامه ریزی زمانی مناسبی ایجاد کنند. در واقع افراد با مغز ADHD می دانند چه کارهایی را باید انجام دهند، اما نمی دانند، "کی" باید آن را انجام دهند. وظیفه یا فعالیتی که هم اکنون از آنها خواسته می شود را به خوبی انجام می دهند، ولی اگر انجام همان کار را در آینده از او بخواهند، نا توان می مانند. اگر به adhd دچار هستی، در مقاله امروز، می خواهم نکاتی کاربردی و عملی در رابطه با برنامه ریزی برای موفقیت در کسب و کار، با وجود مغز کم توجه ارائه کنم و باقی نکات را نیز در مقالات بعدی خواهم نوشت.

سالهاست که روش الف، ب، ج به عنوان استراتژی موثر برای مدیریت زمان پروژه ها، چه پروژه های کوچک چه پروژه های شهرسازی به کار می رود. در این قسمت می خواهم این روش را با مثال های روزمره زندگی افرادی که درگیر بیماری هستند، خانم هایی که از منزل کار می کنند و نیاز به ایجاد تعادل میان کار خانه، فرزندان، کسب و کار و سلامت خود دارند، یا بطور کل هنگامی که بحرانی خاص در زندگی پیش می آید، توضیح دهم

شما یک کسب و کار فعال دارید و درآمدتان به آن وابستست. بدین معنا که در روند درآمد زایی باید بصورت مستمر با مشتری در ارتباط باشید، مذاکره کنید، بفروشید، پروژه انجام دهید یا تدریس کنید. و اگر بیماری مزمن داشته باشی، این مسئله به معنی زنگ خطر فروپاشی کسب و کارت محسوب می شود. نیاز به یاداوری ندارد که بیماری قابل پیش بینی نیست و بنابراین امکان فعالیت مداوم و مستدام، با نظم و قابل اتکا برای فرد بیمار، وجود ندارد. توصیه ی من با توجه به تجارب خودم و عزیزانی که در خدمتشان بودم این است که سهم بالایی از کسب و کار خود را به فعالیت های منفعلانه اختصاص دهید، تا در زمان های عود شدید بیماری، همچنان منبعی برای درآمدزایی شما وجود داشته باشد...

باور کنید اغلب آدم ها تصور می کنند، مدیریت یک کسب و کار کوچک، راحتترین شغل دنیاست. برایشان یادآور زندگی روستایی یا دهکده ایست. هیچ یک از این ویژگی های ناپسند را ندارد: شلوغی سازمانی، مزاحمت در تمرکز حین انجام کار، خواست های نامتناهی کارفرما و روسایی که بصورت سلسله مراتبی و ازلی از همه بازخواست می کنند و انتظارات ثابتی ندارند، زمان کاری غیر منعطف و... اما طبق تحقیقات، کسی که کسب و کار کوچک خود را راه اندازی می کند، بیش از زمانی که در یک سازمان بزرگ کار می کرده، دچار استرس می شود. ماهیت مدیریت یک کسب و کار کوچک، کاملا متفاوت با شغل سازمانیست...

مدیریت کسب و کار با وجود بیماری مزمن، چالش های بسیار زیادی بهمراه دارد. چه کسانی که در مراحل اولیه بیماری هستند، چه کسانی که از درمان نا امید شده و منتظر تصمیم خود بدنشان برای بقا مانده اند، با ابهام، کمبود انرژی بدنی، کمبود انرژی ذهنی و کمبود زمان مواجه هستند، که نتیجتا کسب درآمد را برایشان سخت می کند. درآمدی که در واقع باید بیشتر از بقیه باشد، از آنجا که هزینه درمان ها بالاست و کسی که بیماری مزمن دارد و کسب و کارش را بصورت شخصی مدیریت می کند، وابسته به سازمان دیگری نیست، احتمالا بیمه تکمیلی هم ندارد. بدی هایش را می دانیم و دلمان پر است. اما یک سری کارهای کوچک و بسیار مهمی وجود دارند که می توانند به مدیریت بهتر کسب و کارمان در این شرایط کمک کنند.  این موارد، بر اساس نیازها و تمایلات شخصی شما قابل انعطاف است.