در این مقاله می خواهم از شما آزمونی بگیرم. می خواهم بدانم مدیریت انرژی شخصی شما چگونه است. چقدر هوای خودتان را دارید و چقدر از فرسودگی شغلی فاصله دارید. فرسودگی شغلی یا Burn Out ، چیزی شبیه به افسردگیست اما معمولا در حوزه ی کار یا درس. فردی را تصور کنید که هنگام شنیدن اسم کار و شغلش دچار رخوت یا استرس می شود. فکر کردن به آن نیز خسته اش می کند. بی حوصله می شود یا یاد بدبختی هایش می افتد. این امر با مسافرت رفتن و استراحت کردن نیز حل نمی شود. علاوه بر تاثیر بر روی روان فرد، سطح انرژی بدنی اش را نیز پایین می آورد. بدون آنکه فعالیت بدنی خاصی انجام دهد، خسته است. و متاسفانه روی بقیه ابعاد زندگی نیز تاثیر می گذارد. روابط، تفریح، نظافت، خودمراقبتی و ...

اگر سخت تر کار کنم، نتایج بهتری می گیرم.      موفقیت وقتی رخ می دهد که کارم برایم جذاب و لذت بخش باشد.

از دیگران خیلی عقب هستم.      به سبک و سیاق و با سرعت منحصر به فرد خودم در حال رشد کردن هستم.

خیلی از اقدام کردن می ترسم.      ترسم به معنی این است که در حال کار کردن بر روی یک چیز بزرگ هستم.

"وای! به زودی همه متوجه می شوند که من حرفه ای نیستم. هیچ چیز بلد نیستم. هیچ کس نیستم. دروغگو ام، فریبکارم و فقط نقش بازی می کنم" یک خودگویی رایج، دردناک و خطرناک که ممکن است در ذهن ماهرترین، تحصیلکرده ترین و حرفه ای ترین افراد نیز تکرار شود! سندروم ایمپاستر. یا دغل باز.

دیر شکوفا، به کسی می گویند که توانایی ها و استعدادهایش تا سنی بیش از سن معمول شکوفایی دیگران به چشم نمی آید. معنی اصلی آن به بلوغ و رشد جسمی و ذهنی در دوران کودکی و نوجوانی بر میگردد. اما در موضوع کسب و کار، به فرد بزرگسالی گفته می شود که در اوایل جوانی، ثمره ی مشخصی در کسب و کارش ندارد، به چشم دیگران نمی آید و دیده نمی شود، گاهی حتی سابقه کاری خاصی نیز ندارد. ولی ناگهان در سنی بسیار بالاتر از هم رده هایش، کسب و کاری را شروع می کند، با سرعتی بسیار بالا پیش می رود، موفقیتی چشمگیر پیدا میکند و از تمام آنهایی که سالها زودتر از او شروع کرده بودند جلو می زند.

افراد زیادی هستند که خواسته یا ناخواسته، ترجیح می دهند یا مجبور می شوند، به شکلی مستقل، از خانه و طبق شرایط و نیازهای خودشان به کسب مشغول شوند، شغل کارمندی خود را رها کنند و به طور کل، استانداردهای متعارف کاری را دور بزنند. وضعیت کار این دوستان، شبیه افراد آزاد کار (فریلنسر) و یا افرادیست که به آنها کارآفرین منفرد یا سولوپرنور گفته می شود. این افراد معمولا نسبت به شرایط، موانع و چالش هایی که دارند، موفق محسوب می شوند و از کار خود راضی هستند. اما اغلب آنها نمی دانند، چه عنوانی برای شغل خود در نظر بگیرند.

در دنیای امروز ، عبارت "چقدر حساس هستی" ، ناسزا محسوب می شود. مترادف است با "چقدر ضعیف هستی" "چقدر نازک نارنجی هستی" "چقدر بچه و نابالغی" "چقدر لوس هستی" . گرچه خود این تعبیر کاملا اشتباه است، اما اصطلاح "افراد خیلی حساس Highly Sensitive Person" معنی تخصصی متفاوتی با آن حساسیتی که در فرهنگمان عار است، دارد. افراد خیلی حساس به گروهی از انسانهایی اطلاق می گردد که نسبت به محرک های محیطی، بسیار حساس تر از دیگرانند، مطالب را جزئی تر، عمیقتر (و گاهی پیچیده تر) از دیگران پردازش می کنند، شهودی تر تصمیم می گیرند، دلسوز بوده و همزادپنداری بالایی دارند، وجدانی، وفادار و خلاقند. ترفندهاییست برای موفقیت افراد بسیار حساس در محیط کسب و کار.

بارها کار خود را عوض کردید؟ با شوق و ذوق، کار جدیدی راه انداختید یا استخدام شدید اما پس از مدتی آن را رها کردید و بابت تصمیم گیری جدیدتان، توسط دیگران مواخذه شدید؟ انقدر سرزنشتان کردند که حتی از فکر کردن به کار جدید می ترسید و ترجیح می دهید تا ابد در همین شغل خسته کننده و کسالت آوری که دارید مشغول بمانید؟ تبریک می گویم. شما "انسان" هستید. همه اینها طبیعیست و هیچ اشکالی به آن وارد نیست...  اما در این بین افرادی وجود دارند که از وضعیت شما و نقطه ضعفی که دارید، استفاده می کنند تا خواسته یا ناخواسته در پوشش معنویت، برای مدتی، قول شغل ماندگار را بدهند، برای مدت کوتاهی خوشحالتان کنند، و هنگامی که این کار را نیز مانند کارهای قبل رها کردید، برچسب دیگری به کلکسیونی از صفات منفی شما که قبلتر، توسط دیگران نسبت داده شده بود، اضافه کنند. چگونه؟ با مفهومی به نام "رسالت شغلی" !

نه در کنترل ماست، نه در کنترل سخنران انگیزشی. هیچ کس نمی تواند بدنمان را بر خلاف طبیعتش بشوراند. تشویق و تنبیه فایده ای ندارد. سرعت ما انسانها مانند تمام پستانداران دیگر در زمستان آهسته می شود. ساعت بدنمان تغییر می کند. بیشتر می خوابیم و کمتر فعالیت می کنیم. مهم نیست چقدر خانه هایمان گرم است و خورشید مصنوعی، تا ابد در سقفش نور می تاباند.  حتی تحقیقات بازار نشان دادند که میزان بهره وری کارکنان شرکت ها در زمستان، نسبت به فصول دیگر به شکل چشمگیری افت می کند. و زور مدیران و استراتژی های هویج و چماق نیز، توان مقابله با کندی را ندارد. در دنیای ایده آل، جایی که نفسمان از جای گرم بلند می شود، می توانیم پیشنهاد دهیم به بدنمان احترام بگذاریم و زمستان را استراحت کنیم. اما متاسفانه...