دیر شکوفا، به کسی می گویند که توانایی ها و استعدادهایش تا سنی بیش از سن معمول شکوفایی دیگران به چشم نمی آید. معنی اصلی آن به بلوغ و رشد جسمی و ذهنی در دوران کودکی و نوجوانی بر میگردد. اما در موضوع کسب و کار، به فرد بزرگسالی گفته می شود که در اوایل جوانی، ثمره ی مشخصی در کسب و کارش ندارد، به چشم دیگران نمی آید و دیده نمی شود، گاهی حتی سابقه کاری خاصی نیز ندارد. ولی ناگهان در سنی بسیار بالاتر از هم رده هایش، کسب و کاری را شروع می کند، با سرعتی بسیار بالا پیش می رود، موفقیتی چشمگیر پیدا میکند و از تمام آنهایی که سالها زودتر از او شروع کرده بودند جلو می زند.

گاهی برخی از مخاطبین مبتلا به بیماری مزمن  یا دوستان نورودایورجنت، سوال می پرسند که " من نمی توانم جلوی دیگران خوب حرف بزنم. چگونه به یک سخنران ماهر تبدیل شوم و فن بیانم قوی شود؟" 

از آنها می پرسم "مشکل کجاست و چرا می خواهی فن بیان خود را قوی کنی؟

بارها کار خود را عوض کردید؟ با شوق و ذوق، کار جدیدی راه انداختید یا استخدام شدید اما پس از مدتی آن را رها کردید و بابت تصمیم گیری جدیدتان، توسط دیگران مواخذه شدید؟ انقدر سرزنشتان کردند که حتی از فکر کردن به کار جدید می ترسید و ترجیح می دهید تا ابد در همین شغل خسته کننده و کسالت آوری که دارید مشغول بمانید؟ تبریک می گویم. شما "انسان" هستید. همه اینها طبیعیست و هیچ اشکالی به آن وارد نیست...  اما در این بین افرادی وجود دارند که از وضعیت شما و نقطه ضعفی که دارید، استفاده می کنند تا خواسته یا ناخواسته در پوشش معنویت، برای مدتی، قول شغل ماندگار را بدهند، برای مدت کوتاهی خوشحالتان کنند، و هنگامی که این کار را نیز مانند کارهای قبل رها کردید، برچسب دیگری به کلکسیونی از صفات منفی شما که قبلتر، توسط دیگران نسبت داده شده بود، اضافه کنند. چگونه؟ با مفهومی به نام "رسالت شغلی" !

سالهاست که روش الف، ب، ج به عنوان استراتژی موثر برای مدیریت زمان پروژه ها، چه پروژه های کوچک چه پروژه های شهرسازی به کار می رود. در این قسمت می خواهم این روش را با مثال های روزمره زندگی افرادی که درگیر بیماری هستند، خانم هایی که از منزل کار می کنند و نیاز به ایجاد تعادل میان کار خانه، فرزندان، کسب و کار و سلامت خود دارند، یا بطور کل هنگامی که بحرانی خاص در زندگی پیش می آید، توضیح دهم

شما یک کسب و کار فعال دارید و درآمدتان به آن وابستست. بدین معنا که در روند درآمد زایی باید بصورت مستمر با مشتری در ارتباط باشید، مذاکره کنید، بفروشید، پروژه انجام دهید یا تدریس کنید. و اگر بیماری مزمن داشته باشی، این مسئله به معنی زنگ خطر فروپاشی کسب و کارت محسوب می شود. نیاز به یاداوری ندارد که بیماری قابل پیش بینی نیست و بنابراین امکان فعالیت مداوم و مستدام، با نظم و قابل اتکا برای فرد بیمار، وجود ندارد. توصیه ی من با توجه به تجارب خودم و عزیزانی که در خدمتشان بودم این است که سهم بالایی از کسب و کار خود را به فعالیت های منفعلانه اختصاص دهید، تا در زمان های عود شدید بیماری، همچنان منبعی برای درآمدزایی شما وجود داشته باشد...

باور کنید اغلب آدم ها تصور می کنند، مدیریت یک کسب و کار کوچک، راحتترین شغل دنیاست. برایشان یادآور زندگی روستایی یا دهکده ایست. هیچ یک از این ویژگی های ناپسند را ندارد: شلوغی سازمانی، مزاحمت در تمرکز حین انجام کار، خواست های نامتناهی کارفرما و روسایی که بصورت سلسله مراتبی و ازلی از همه بازخواست می کنند و انتظارات ثابتی ندارند، زمان کاری غیر منعطف و... اما طبق تحقیقات، کسی که کسب و کار کوچک خود را راه اندازی می کند، بیش از زمانی که در یک سازمان بزرگ کار می کرده، دچار استرس می شود. ماهیت مدیریت یک کسب و کار کوچک، کاملا متفاوت با شغل سازمانیست...

مدیریت کسب و کار با وجود بیماری مزمن، چالش های بسیار زیادی بهمراه دارد. چه کسانی که در مراحل اولیه بیماری هستند، چه کسانی که از درمان نا امید شده و منتظر تصمیم خود بدنشان برای بقا مانده اند، با ابهام، کمبود انرژی بدنی، کمبود انرژی ذهنی و کمبود زمان مواجه هستند، که نتیجتا کسب درآمد را برایشان سخت می کند. درآمدی که در واقع باید بیشتر از بقیه باشد، از آنجا که هزینه درمان ها بالاست و کسی که بیماری مزمن دارد و کسب و کارش را بصورت شخصی مدیریت می کند، وابسته به سازمان دیگری نیست، احتمالا بیمه تکمیلی هم ندارد. بدی هایش را می دانیم و دلمان پر است. اما یک سری کارهای کوچک و بسیار مهمی وجود دارند که می توانند به مدیریت بهتر کسب و کارمان در این شرایط کمک کنند.  این موارد، بر اساس نیازها و تمایلات شخصی شما قابل انعطاف است.

گاهی بخاطر خود بیماری، گاهی بخاطر عوارض داروها. گاهی نصفه شب از درد بیدار می شوی، گاهی از کابوس و نفس نفس زدن، گاهی خیلی خوشحال و خندان ساعت 2 صبح، مغزت میگوید "به به صبح شده پا شو دیگه." گاهی هم خیلی خیلی خسته و خوابآلودیم ولی نه میتوانیم بخوابیم نه میتوانیم پاشیم کاری بکنیم. یک خواب کامل، چند سیکل دارد که هر سیکل حدود یک ساعت و نیم به طول می انجامد، شامل خواب rem و non rem هست و دوباره تکرار میشود. یک ادمی با خواب طبیعی، معمولا 5، 6 سیکل را باید در شب بگذراند. یعنی 7 ساعت و نیم تا 9 ساعت. حالا اگر وسط سیکل بیدار شود، بدترین حالت ممکنه پیش می آید...